زلال؛ مثل چشمه، مثل اشک

حرف‌هایی ساده، صمیمی، صریح و زلال...

زلال؛ مثل چشمه، مثل اشک

حرف‌هایی ساده، صمیمی، صریح و زلال...

بسم الله

سلام.
این،
چشمه ای است زلال،
از دلِ سنگِ کوهی رو سیاه.
از سنگ هم چشمه‌ می‌جوشد.
من دیده‌ام.
با دو چشم خود،
و در دو چشم خود،
و از دو چشم خود.
لحظه‌ها زلال‌اند و گوارا؛
زمانی که عکس خودم را در چشمه‌ی چشمم تماشا می‌کنم.
و آن موقع دل سنگ ترک برمی‌دارد.
و زلال جاری می‌شود.
زلال، مجرای دردهایی است که از کوهی راه به برون یافته است.
زلال،
گاهی چشمه‌ی آبی خنک است.
و گاهی آبِ معدنیِ جوشان.
بستگی دارد در دل کوه چه خبر باشد...
****
ده مطلب اخیر در صفحه‌ی اول قابل پی‌گیری است.
بقیه را در فصل‌های موضوعی و یا بایگانی ماهانه ببینید.

+ اگر مطلبی از این وبلاگ نقل می‌کنید، ممنون می‌شوم که منبع را هم ذکر کنید. تشکر :)

تازه‌ترین نظرها
  • ۱۱ آبان ۹۶، ۱۴:۵۵ - برف دونه
    :(
  • ۱۱ آبان ۹۶، ۱۴:۵۲ - برف دونه
    :)

۱۴ مطلب در دی ۱۳۹۱ ثبت شده است

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

بلبـلانیم که در موسـم گـل خـاموشیم...!

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ دی ۹۱ ، ۱۴:۲۵
سید طه

درس تفسیرمان سوره‌ی مبارکه‌ی یوسف است.

و درس فقهمان باب نکاح شرح لمعه.

اداره‌ی فرهنگی ذوقش شکوفا شده و گاه و بی‌گاه کارگاه‌های آموزشی پیش از ازدواج و پس از ازدواج می‌گذارد.

می‌خواهند برایمان از شکوه همسرداری و تدبیر زندگی2 (1) بگویند!

...

بچه‌های کویریم، که برایمان کلاس ملوانی می‌گذارند و ساخت قایق آموزشمان می‌دهند!

ولی چه فایده؟! خدایا، تو ما را به زیبایی دریا برسان...


1- نام دو درس‌ دانشگاهی مربوط به مسائل ازدواج.

توضیح این‌که در دانشگاه ما به دلایلی پیش از این تنظیم خانواده تدریس نمی‌شده و الآن هم که شکوه همسرداری جایگزین آن ماده‌ی درسی شده، در دانشگاه ما تدریس نمی‌شود، اما درس تدبیر زندگی 2 به مسائل مربوط به ازدواج و پس از ازدواج هم می‌پردازد که پیش‌از این نیز همین نام را داشته و بخش معارف اسلامی دانشگاه برای مباحث آن برنامه‌ریزی می‌کرده و می‌کند.

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ دی ۹۱ ، ۰۷:۲۳
سید طه

امتحانات پایان‌ترم، دقیق و منظم و سر ساعت در سالن امتحانات برگزار می‌شود.

تا ده دقیقه بعد از شروع امتحان،‌ در سالن باز است.

معمولا بعد از آن ده دقیقه، وقتی تقریبا همه آمده‌اند و خیلی‌ها شروع کرده‌اند به پاسخ دادن سؤالات و گرم امتحان هستند، یکی از بچه‌های قاری - همان‌طوری که سر جایش نشسته - شروع می‌کند با صدای بلند و زیبا یک سوره‌ی کوتاه از قرآن را می‌خواند.

امروز، موقع تلاوت قرآن، به اطرافم نگاهی انداختم؛ در آن وسعت سالن امتحانات،‌ یک نفر را نیافتم که قلم در دست داشته باشد.

همه به احترام کلام معبود، قلم روی دسته‌ی صندلی گذاشته بودند و با سکوت، گوش می‌کردند.

خوش‌حال شدم، هنوز به ما امیدی هست...!


 

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۵ دی ۹۱ ، ۱۸:۵۲
سید طه

گویی موجی از غم به دریای دلمان گسیل داشته‌اند.

دلم گرفته‌ و آه پی‌درپی هم‌دم نفس‌های بریده‌بریده‌ام شده است.

سکوت می‌کنم، مبادا تلفظی بغضم را بشکند؛ و به سختی سیل اشک را پشت پنجره‌ی نگاهم نگاه می‌دارم...

شاید رزق مبارک آخر صفرمان باشد!

***

صلی الله علیک یا خیر خلق الله، یا رسول الله؛

السلام علیک یا حسن بن علی، ایها الکریم، یابن رسول الله؛

السلام علیک یا ابا الحسن، ایها السلطان، یا علی‌بن موسی الرضا المرتضی؛

علیکم آلاف التحیة و الثناء...

 

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ دی ۹۱ ، ۱۷:۳۸
سید طه

میان این همه احمدی، تو روشن بودی،

و این روشنی‌های زمین بود که برای آسمانی‌ها چون ستاره می‌درخشید،

و لاجرم دل‌شان را می‌برد...

آیا آسمانی‌ها به ما رشک می‌بردند که تو را داریم؟!

***

احمق‌ها چراغ کورکن‌های زمین هستند.

این‌ها مرض ظلمت‌خواهی دارند.

این‌ها روشن را تاب نمی‌آورند، خصوصا اگر احمدی هم باشد!

 

چشمشان کور. بدان اگر آن‌ها هم نخواسته باشند، چراغ‌ها روشن خواهند ماند.

نور خدا تاریک نمی‌شود، پیش از تو روشن‌های زیادی را قصد کردند و شمشیر کشیدند و...

اما کور خوانده‌اند. رسم، چیز دیگری است مصطفای عزیز:

یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ

[قرآن کریم، سوره صف، آیه8]

۸ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۰ دی ۹۱ ، ۱۰:۵۶
سید طه

از خواب پریدم و به اطرافم نگاه کردم. اولش نمی‌فهمیدم کجاست و چه‌خبر است. صدای زوزه‌ی باد فن هنوز در سرم پیچ‌ می‌‌خورد. در همان حال گیجی دستانم را نگاه کردم و کاملا به یاد دارم که اصلا قادر نبودم انگشتانم را تکان دهم. انگشتانم تکان نمی‌خوردند. دستم یخ کرده بود و خواب رفته بود. سرما نوک انگشتان پاهایم را بی‌حس کرده‌بود. دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. جسد صابر کمی آن‌طرف تر افتاده بود و لای موکت گم شده بود. تکانی به خودم دادم و سعی کردم که از بودنش لای موکت مطمئن شوم. هر چه تکانش می دادم فایده نداشت. کلافه بودم و قدرت زیادی برای حرکت کردن نداشتم. با صدای مرده‌ای صابر را صدا می‌زدم و او هیچ جوابی نمی‌داد. سقف اتاق بسیار بلند بود و حالتی طاق مانند داشت. کف آن به جز قسمتی که صابر موکت انداخته‌بود و روی آن خوابیده بود، کف پوش کهنه‌ای داشت که وقتی پا روی آن می‌گذاشتی، التماس می‌کرد!

سعی می‌کردم نا امید نشوم! باز هم صابر را صدا زدم و باز هم جوابی نداد. گوشی موبایلم باطری خالی کرده بود و خاموش بود. نمی‌دانستم ساعت چند است و چه قدر خوابیده‌ام. گاهی شک می کردم که در دنیاییم یا برزخی خوف‌ناک از نتیجه ی گناهانمان را تجربه می‌کنیم. ناگاه به یاد زمهریری می‌افتادم که می‌گفتند جزای گناهان عده‌ای خواهد بود!

صبرم داشت به سر می‌آمد. شاید اگر می‌ماندیم یخ می‌زدیم و عکسمان را چند روز بعدش می‌زدند کنار عکس شهدای دیگری که در اتاق نصب شده بود! و شاید زیر عکسمان به حق می‌نوشتند: "شهدای حماقت"

*

این دفعه صابر بیدار شد و خیالم را راحت کرد که زنده است! گفتم سرد است، بیا برویم. سریع خودش راجمع کرد و بلند شد و نشست. کمی بین خواب و بیداری چرت و پرت گفت و بعد که کاملا هوشیار شد تأیید کرد و پاشد که برویم. اول ساعت را ازش پرسیدم و او بعد از آن ‌که گوشیش را پیدا کرد، جوابم را داد و بعد از محاسبه فهمیدم که حدود چهل و پنج‌دقیقه‌ای خوابیدیم و چیزی تا نماز صبح نمانده است. برخواستم و چند کتابی را که با خودم آورده بودم برداشتم و از آن جا زدیم بیرون.

بیرون وحشت‌ناک بود. هیچ وقت تصور نمی‌کردم نیمه‌شب این‌قدر سرد باشد. مدام به فکر آ‌ن‌هایی بودم که شب ها در خیابان می‌خوابند و به جای آن‌موکتی که صابر خودش را لای آن پیچیده بود از کارتن استفاده می‌کنند. از صابر پرسیدم از این‌جا تا خوابگاهتان راه زیادی است؟ و یادم نیست چه پاسخی داد. اصلا احتمالا پاسخش را نشنیده باشم. سعی می‌کردم بالا و پایین بپرم تا بلکه به این طریق کمی خودم را گرم کنم.

چند دقیقه‌ای طول کشید تا تاریکی نیمه‌شبِ محوطه‌ی دانشگاه علم و صنعت را تا خواب‌گاه‌ها پیاده روی یا پیاده‌دوی کنیم. ساختمان خوابگاه‌ها حس خوبی به آدم می‌داد، خصوصا زمانی که مطمئن می‌شدی، عده‌ای در اتاق‌هایش، در آسایش گرمایی مطبوع، آرام خوابیده‌اند.

می‌خواستم نماز صبح بخوانم و بروم. اما برای از آن پسش هم گویا تقدیرات دیگری برایمان نوشته‌بودند.

وارد سالن خوابگاه‌ها شدیم و گرمایی باورنکردنی به صورتم خورد. پوست صورتم بی حس شده بود و به نظرم، درک درستی از دمای بیرون نداشتم. شاید اصلا آن گرما تصوری حاصل از تلقین بوده باشد...

باز هم ادامه دارد...

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۰ دی ۹۱ ، ۱۰:۴۰
سید طه

دقایقی پیش بچه‌های هم‌رشته‌ای ورودی ما، در یک اتاق محقر خوابگاه دانشجویی میزبان جناب‌ آقای دکتر هوشنگی، استادمان و معاون محترم آموزشی دانشکده و نیز جناب آقای دکتر اکبری، پدر دانشگاهی‌ و استاد بزرگوار مشاورمان بودند.

وقتی دکتر اکبری به ما اشاره می‌کرد و به دکتر هوشنگی می‌گفت که این‌ها بچه‌های من هستند، نه تنها در دل خودم که در نگاه تک‌تک بچه‌ها یک حس متقابل را نسبت به استاد درک می‌کردم!

چنین اتفاق خوبی در کدام دانشگاه‌های کشور می‌افتد؟ آیا واقعا همه‌جا این‌قدر استادها به دانشجویان نزدیک هستند؟

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ دی ۹۱ ، ۱۷:۲۲
سید طه

می‌دانیم که برای ساخت‌مندسازی استنباط حکم شرعی از متون دینی، ناگزیز از یک قواعد ثابت و پذیرفته شده بودیم. اصول فقه برای این مهم تدوین شد تا استخراج و استباط حکم فقهی روش‌مند شود و اختلافات به حداقل برسد و اگر هم اختلافی هست، اصول‌مند و تحت ضابطه باشد.

اصول فقه این مجال را برای دانشجوی علوم دینی فراهم می‌آورد که بیاموزد چگونه می‌توان از بیان‌های قرآنی و روایی به دست آورد که مولا و پرودگار از بنده دقیقا چه چیزی را طلب می‌کند و در حقیقت معارف فقهی احادیث را در این دستگاه اصولی به قواعد علمی و زبان مشترک فقه امروز ترجمه می‌کند.

حال، خواستم اشاره کنم به یک نیاز جدید! این نکته را در مقاله‌ای که پیرامون دیدگاه‌های آیت‌الله جوادی آملی نگاشته‌شده‌بود یافتم. ما برای تدوین علوم جدید انسانی در هندسه‌ی معرفتی دینی نیازمند و ناگزیر از روایات و گنجینه‌ی دانش به ارث رسیده از معصومین هستیم. و از طرفی با نظر به عنایت خاص و تأکید اندیشه‌ی اسلام بر ضرورت دیدگاه‌های صحیح اعتقادی، بعید و حتی محال به نظر می‌رسد که در قرآن و احادیث و روایات، حرف‌های بسیاری پیرامون مسائل بنیادی اجتماعی و علمی به میان نیامده باشد. اما آیا تا به حال دانشمندان به فکر تدوین اصول استباط نظریات جامعه‌شناسانه یا روان‌شناسانه از نصوص و متون دین بوده‌اند؟ یعنی آیا تا به حال برای ساختارمند کردن و تدوین روش صحیح و نیتجه‌بخش برای استخراج دیدگاه دین راجع به آن‌چه زبان مشترک علوم انسانی امروز می‌طلبد کاری انجام شده است؟

شاید اقداماتی توسط دانشمندان و دانش‌ورزان صورت گرفته باشد که در آینده نتیجه ببخشد، اما به هرحال به نظرم این نکته بسیار جالب و بسیار مهم رسید و گفتم دوستانم را نیز از لزوم و ظرفیت چنین علمی که جایگاه تولید آن به شدت نیاز می‌شود مطلع کنم، اگرچه بعید نیست که این‌کار زیره به کرمان بردن باشد، که در آن صورت درس پس داده‌ایم!

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ دی ۹۱ ، ۱۹:۵۱
سید طه

بُغضی که از داغ رفتنش بر دلم نشسته بود،

در حسرت قدر ندانستن‌های حضورش شکست...

خداکند دعاهای خیر حاج‌آقامجتبی در حق جوانان برای ما هم مستجاب شود.

آمین

۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۴ دی ۹۱ ، ۱۵:۴۵
سید طه

گاهی برای این‌که ثابت کند انقلاب در ذات محال است،

هم تعریف انقلاب را عوض می‌کرد،

هم ذات،

و هم محال!


پی‌نوشت: دع القول فیما لا تعرف. نهج‌البلاغه/نامه‌31

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ دی ۹۱ ، ۱۹:۵۶
سید طه

 

به سمت ایستگاه اتوبوس‌ها راه افتادیم. صابر به راحتی احساس گرسنگی‌اش را ابراز می‌کرد و من به رغم این‌که تا آن لحظه متوجه گشنگی نبودم کم‌کم داشتم با صابر به یک حس مشترک می‌رسیدم.

در حاشیه‌ی یک خیابان سرد با مغازه‌های سرتاسر تعطیل دیدن نور لامپ یک کبابی که نیمه شب منقلش را در پیاده رو علم کرده بود و کباب و جوجه و جگر باد می‌زد مرا یاد دخترک کبریت فروش می‌انداخت! اما واقعیت داشت. یک واقعیت شیرین و خوردنی! راه افتادیم و با کمی مشورت و اقدامات اجرایی ساده هرکدام یک ساندویچ از کباب کوبیده درست کردیم و گوشه‌ی پیاده‌رو مثل کسانی که نمی‌خواهم اسمشان را ببرم سر سفره‌ی خیالی نشستیم و برای صفحه‌های دفتر خاطراتمان نقاشی‌های زیبا ساختیم. یک خاطره‌ی ماندنی نبش تقاطع شهید نواب و آزادی.

خلاصه اتوبوس آمد و سوار شدیم. در راه قدری با صابر حرف می‌زدم تا رسیدیم به ایستگاه مد نظر و خط عوض کردیم. مقصدمان دانشگاه علم و صنعت بود. دانشگاهی که نامش بیش‌تر مرا مشغول می‌کرد تا آن‌چه عوارض ذاتی‌اش محسوب می‌شد. درگیری در معنای علم! بگذریم...

در اتوبوس دوم گاهی به این فکر می‌کردم که اگر جز ما آن دو سه نفر دیگر هم نبودند، این راننده‌ی عزیز با چه انگیزه و امیدی این خط را تا آخر می‌رفت و باز می‌گشت و بعد به خودم جواب می‌دادم که شاید همین جوابی باشد به آن سؤال که چرا شب ها این‌قدر اتوبوس‌ها دیر به دیر می‌‌آیند...

من که از شدت سرما خیلی نمی‌فهمیدم کجا هستم و کجا می‌روم. صابر می‌رفت و من همراهش. لابه‌لای حرف‌ها‌،‌ فهمیدم که قرار است به‌جای اتاق رفقایش برویم دفتر فرهنگی دانشگاه و آن‌جا بخوابیم. چون رفتن به اتاق همان و ایجاد مزاحمت برای هم‌اتاقی‌های صابر همان. بالاخره درهای یک جای مسقف به رویمان گشوده شد. وقتی محیط گرم آن اتاق کوچک را از پشت سر تصور می‌کردم قدری لرزش اندامم کم‌تر می‌شد. صابر در را به عقب هل داد و کلید چراغ را روشن کرد. وارد شدم و کمی تأمل کردم. شاید دوباره به یاد دخترک کبریت فروش افتادم. چشمتان روز بد نبیند. دوستان دفتر فرهنگی برای جهادی بودن کارشان هیچ کم نگذاشته بودند. یک موکت زیرانداز و پتو بود. پتویی که قرار بود جور سیستم گرمایشی را هم بکشد. یک فن‌کوئل در گوشه‌ی اتاق زیر یک پنجره‌ خودی نشان می‌داد. صابر فن‌کوئل را روشن کرد. بعد از چند دقیقه احساس کردم این فن ازعهده‌ی خودش هم بر نمی‌آید چه رسد به اتاق و اهالی آن. کمی‌ دقت کردم و متوجه شدم که اگر پنجره‌ی بالایش را تماما باز کنیم چنان توفیری با وضع فعلی نمی‌کند!

چاره نبود. من چسبیدم به فن و کاپشن صابر را هم پوشیدم. صابر قبل از آن خودش را لای موکت پیچیده بود و به خواب رفته بود. خوابی که این‌بار بیش‌تر مرا به یاد مرگ می‌انداخت! سرم را گذاشتم روی خروجی هوای گرم دستگاه و دستانم را بالشتک سرم قرار دادم. در آمیزه‌ی نا متناسبی از سرما و گرما، دیری نپایید که به خواب رفتم...

هنوز ادامه دارد! ادامه‌های مهم...

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ دی ۹۱ ، ۱۹:۳۹
سید طه

گناه‌کاری دلش گرفته‌بود؛

زنگ زد چاه‌بازکنی!


بعداً نوشت: گاهی انسان از حرف‌هایی که زده‎‌است پشیمان می‌شود! اللهم اغفرلنا وارحمنا و تجاوز عما تعلم منا...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۱ ۱۲ دی ۹۱ ، ۰۰:۱۵
سید طه

حکایت غریبی است این حکایت جوانی، کارهایی می‌کنیم که حتی خودمان هم به ذهنمان خطور نمی‌کند! اولش را که برای خودمان برنامه ریخته‌بودیم آخر هفته بچسبیم به درس و بحث، نمی‌گویم و گذر می‌کنم تا بعدا شرمنده‌ی خدا و خودم نشوم!

خلاصه‌اش این است که پنج‌شنبه شب را به قصد قربت رفتیم زیارت فیلم‌های ارسال‌شده به سومین جشنواره مردمی فیلم عمار در سینما فلسطین و بنایم این بود که پس از تماشای یک فیلم نیم‌ساعته با رفیق و برادرم قرار بگذارم و برویم هیئت شهدای‌گمنام قهرود. اما وقتی خبر سخنرانی مسعود اخراجی‌ها مشهور به ده‌نمکی در مراسم آن شب جشنواره اعلام شد، آن رفیق و برادر را دعوت کردم تا باهم مراسم و فیلم‌ها را دنبال کنیم. پذیرفت و آمد.

فیلم خوبی قسمتش شد و بار دیگر فهمیدم که الله یرزق من‌ یشاء بغیر حساب. روزی آن شب من و رفیقم، یک فیلم مستند پیرامون مبلغ اصالتا لبنانی اهل آرژانتین بود که برای نقل معارف جهانی شیعه حدود بیست کشور را رفت و آمد داشت. در حوزه‌و دانشگاه هم درس می‌داد. فیلم تکان‌دهنده‌ و تأثیرگذاری بود. حداقل تلنگری عمیق و تشری بیدارکننده برای مدعیان تبلیغ دینی به حساب می‌‌آمد که جای کار چه‌قدر زیاد است. یادم می‌آید رفیقم بلندبلند گریه می‌کرد. تا به حال این‌چنین صدای گریه‌اش را حتی در هیئت هم نشنیده بودم. در مورد خودم هم حرفی نمی‌زنم. آن‌شب خود ادگاردو (سهیل) اسعد در سالن حضور یافت و توانستم بعد از فیلم چند کلمه‌ای با او حرف بزنم. شاید روزی آ‌ن‌حرف‌ها را بنویسم.

خلاصه چند فیلم دیگر هم در دنباله دیدیم، از جمله انیمشن افتخار آمیز و امیدوارکننده‌ی نبرد خلیج فارس که باور به قدرت هنری مسلمان ایرانی را بیش‌از پیش برایم ثابت کرد. از نظر تکنیک و فن انیمشن بسیار قوی بود و اصلا بی‌جا نیست اگر بگویم از این نظر بهترین و قدرت‌مندترین و زیباترین انیمیشن ایرانی‌ای بود که دیده‌بودم. دستشان در یاری جبهه‌ی هنری و فرهنگی انقلاب اسلامی روزبه روز تواناتر. بچه‌های گروه انیمیشن فاطمه‌الزهرا سلام‌الله‌علیها بودند که با حمایت مرکز فرهنگی ام ابیها سلام‌الله علیها کارشان را تولید کرده‌بودند. در فیلمشان جایگاه توسل به مادر دو عالم زیبا به تصویر کشیده شده‌بود. کاری که برای حضرت زهرا ساخته می‌شود باید هم بهترین باشد. بهترین! ما خیلی شرمنده‌ی مادرمان هستیم و از بهترین کم‌تر را لیاقت تقدیم به ساحت مقدسشان نمی‌دانیم.

بگذریم.

فیلم تمام شد و از سینما رفتیم بیرون. شروع کردیم به مترکردن خیابان‌های تهران که البته فرصت مناسبی برای گپ‌زدن با برادر برایم فراهم کرده بود. صابر را مدت زیادی بود ندیده بودم و احتمالا این حرف زدن تا پاسی از شب به طول می‌انجامید.

این حرف زدن در خیابان‌های تهران تا پاسی از شب به طول انجامید. تا نزدیک صبح. در پناه سرمای استخوان‌سوز اولین شب‌های زمستان تهران. هوا خشک بود و تحمل سرمای نیمه‌شب غیرقابل وصف دشوار. دیگر فکرمان هم درست کار نمی‌کرد که چه کنیم و کجا برویم. مترو که خیلی وقت بود تمام شده بود و بهتر است بگویم چیزی نمانده بود که دوباره شروع به کار کند! اما اتوبوس‌های سامانه‌ی تندرو (البته ارواح کله‌شان تندرو!) شبانه روزی ( باز هم ارواح کله‌شان) کار می‌کردند. گاهی اگر نیمه شب پیاده برویم زودتر به مقصد می‌رسیم تا این‌که منتظر اتوبوس‌های بیست‌وچارساعته‌ی سامانه‌های تندرو اتوبوس‌رانی تهران بمانیم.

به هر حال، مدتی منتظر اتوبوس ماندیم و هیچ نمی‌دانستم که پس از این چه ماجرایی انتظارم را می‌کشد. یک ادامه‌ی کاملا متفاوت از آن‌چه برنامه ریزی کرده‌بودم یا حتی فکرش را می‌کردم!

حکایت غریبی است این حکایت جوانی!

به زودی ادامه‌اش را خواهم نوشت.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ دی ۹۱ ، ۱۲:۵۳
سید طه

شهدا شرمنده‌ایم...

شهدا شرمنده‌ایم...

شاید اگر جای شهدا بودم، به خودم می‌گفتم:

زهر مار! ‌به جای این که بیایی هی بنالی که «شرمنده‌‌ام، شرمنده‌ام» یه غلطی بکن تا شرمنده نباشی!




پی‌نوشت‌های مهم:

ممکن است برخی دوستان از این ادبیات تند و شاید بی‌ادبانه اشکال بگیرند و بگویند شهدا هیچ موقع این‌طوری حرف نمی‌زنند! لذا توجهشان را به مطالب زیر جلب می‌کنم:

1- من نگفتم شهدا این‌طوری جواب می‌دهند؛ هرگز. بلکه گفتم شاید اگر من جای شهدا بودم این‌طوری می‌گفتم.

2- اگر دقت کنید در نوشته آمده است که اگر جای شهدا بودم به خودم این‌طور می‌گفتم. پس مخاطب این حرف من، خودم هستم. و اگر فرد دیگری می‌خواهد خودش را مخاطب قرار دهد به خودش مربوط می‌شود!! وگرنه من حقیر به ساحت بزرگوار دوستان جسارتی نمی‌کنم.

3- این بیان را در مقام عتاب خودم بیان کرده‌ام و استفاده از برخی کلماتی که ممکن است به نظر شما جالب نباشد، از این رو بوده که تأثیر آن بر خودم بیش‌تر باشد. طبیعتا اگر می‌خواستم به دوست دیگری این حرف را بزنم از این الفاظ استفاده نمی‌کردم. ولی حالا خودم را با بیان تندی خطاب قرار می‌دهم تا بلکه مغز استخوانم بیش‌تر بسوزد و برای زندگیم به فکر تحولات تازه‌تری بیفتم.

4- از اظهار نظرات شفاهی دوستان هم ممنونم!


نظر یکی از دوستان که چون به نظرم در تکمیل و تصحیح این یادداشت مهم بود در ذیل آن درج کردم:

بعضی ها کلا عادتشان این است که دنبال عشق و حال خودشان هستند، به لذت خود برسند به هر قیمتی که شده. برایشان مهم نیست که دیگران تحقیر شوند و یا شرمنده شوند و یا...

بعضی از اینها شورش را  در می آورند گو اینکه فقط خودشان را می بینند.

نمیدانم!

آیا سیم خاردار بیشتر احساس شرمندگی و حقارت می کرد یا پوتین سربازان یا فرمانده یا زمین یا آسمان یا من یا تو!

چنان عاشقانه در آغوش سیم خاردارها خوابید که گویی پیر مکتب عشق است و چنان محو رخ یار شد که نفهمید معبر بیش از 300نفر بوده است، حتی متوجه این نبود که سیم خاردارها از جلو بدنش که وارد شده اند الآن میشود تیزی آنها را با دست کشیدن به کمرش احساس کرد.

حاضران میگویند خلوت عاشقانه را حتی با یک آخ هم به هم نزد!

و در آخر هم خنده ی مستانه ی ابدی که هنوز بر چهره پیر 16 ساله مکتب عشق نقش بسته بود همه ما را گرفتار حقارت و شرمندگی کرد که از بین رفتنی نخواهد بود.


۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۱ ۰۵ دی ۹۱ ، ۱۳:۲۹
سید طه