زلال؛ مثل چشمه، مثل اشک

حرف‌هایی ساده، صمیمی، صریح و زلال...

زلال؛ مثل چشمه، مثل اشک

حرف‌هایی ساده، صمیمی، صریح و زلال...

بسم الله

سلام.
این،
چشمه ای است زلال،
از دلِ سنگِ کوهی رو سیاه.
از سنگ هم چشمه‌ می‌جوشد.
من دیده‌ام.
با دو چشم خود،
و در دو چشم خود،
و از دو چشم خود.
لحظه‌ها زلال‌اند و گوارا؛
زمانی که عکس خودم را در چشمه‌ی چشمم تماشا می‌کنم.
و آن موقع دل سنگ ترک برمی‌دارد.
و زلال جاری می‌شود.
زلال، مجرای دردهایی است که از کوهی راه به برون یافته است.
زلال،
گاهی چشمه‌ی آبی خنک است.
و گاهی آبِ معدنیِ جوشان.
بستگی دارد در دل کوه چه خبر باشد...
****
ده مطلب اخیر در صفحه‌ی اول قابل پی‌گیری است.
بقیه را در فصل‌های موضوعی و یا بایگانی ماهانه ببینید.

+ اگر مطلبی از این وبلاگ نقل می‌کنید، ممنون می‌شوم که منبع را هم ذکر کنید. تشکر :)

تازه‌ترین نظرها
  • ۱۱ آبان ۹۶، ۱۴:۵۵ - برف دونه
    :(
  • ۱۱ آبان ۹۶، ۱۴:۵۲ - برف دونه
    :)

سلسله مراتب

يكشنبه, ۲۱ آبان ۱۳۹۶، ۰۷:۵۱ ب.ظ

می‌گفت: طرف هنوز در پیش‌گیری یا حل تنش میان همسر و مادرش راه به جایی نمی‌برد، هنوز بلد نیست با هم‌نوعش درست ارتباط برقرار کند، بلد نیست به دوست و خانواده‌اش به شکل مقبولی توجه و ابراز محبت کند، از این‌که هر از گاهی احوالی از در و همسایه و خویش و قوم و دوست و آشنا بپرسد، غفلت می‌کند؛ بعد وقتی ازش می‌پرسی دغدغه‌هایت چیست، می‌گوید «پیچ تاریخی نظام و برپایی تمدن با شکوه اسلامی»!

 

می‌گفت: اگر راست می‌گویی، پیش از همه، راه‌حلِّ درست‌‌وحسابیِ مشکلات خودت را پیدا کن. وقتی توانستی گرفتاری‌های خودت را درست بشناسی، بفهمی، چاره کنی و از پسش بربیایی، آن‌وقت به حل مشکلات دیگران هم فکر کن. وقتی چاره‌ی گرفتاری‌های خُردِ شخصی خودت را بلد نیستی، بیخود به حل کلان‌مشکلات بزرگ اجتماعی و اقتصادی و سیاسی فکر نکن، که در آن صورت فقط داری یک مشت شعارِ مفت می‌دهی و جهان را بیهوده از سر و صداهای بی‌خاصیت پر می‌کنی! اما وقتی فهمیدی درد خودت چه‌طور دوا می‌شود، در گام بعدی به بغل‌دستیِ دچار همین مسئله هم راه‌کارِ مؤثر پیشنهاد می‌دهی، و کم‌کم روش حل مسئله و چاره‌ی مشکلات بزرگ‌تر و همه‌گیرتر را به شکلی می‌آموزی که شعارهای غرّا و آتشین ولی توخالی نباشد، و راستی‌راستی راهی بگشاید...

 

موافقین ۵ مخالفین ۰ ۹۶/۰۸/۲۱
سید طه

اخلاق

شعار

نظرها  (۶)

جانا سخن از زبان ما می‌گویی...
پاسخ:
سلامت باشی :)
۲۵ آبان ۹۶ ، ۱۳:۳۲ هانیه شالباف
دیگه گفتید و نوشتید همه‌چیز رو :)
حرفی باقی نمی‌مونه...
پاسخ:
سلام

ممنونم از لطفتون :)
فکر کنم ی تلنگر به من باشه:)
قلمتان پایدار
پاسخ:
ممنون :)
۲۵ آبان ۹۶ ، ۱۹:۱۸ فاطمه سروری
کی میتونه ادعا کنه هرگز رویای بزرگی در سر نداشته؛ در یک سنی همه ی ما سوداهایی داشتیم.
ولی یه جایی متوجه میشیم به یه فردیت محکم و مستقل و توانا نیاز داریم تا ایده هامون عملی بشه.
شاید اگر دو سال پیش از من می پرسیدن رشد فردی مهم تر هست یا پیش برد اهداف اجتماعی به اولی رای می دادم و میگفتم اول باید هرکس مشکلات شخص خودش رو حل کنه اما الان فکر میکنم سلسه مراتب نداره و باید به موازات هم پیش بره؛ هر دو کنار هم، نه یکی پس از دیگری.
پاسخ:
سلام
متشکرم از نکته و نظرتون.

منظورم از سلسله مراتب،‌ مراتب زمانی نیست که یکی بر دیگری تقدم زمانی داشته باشه و تا وقتی انجام نشده، انجام دیگری کار غلطی تلقی بشه، بلکه سلسله‌مراتب رتبی دارن. تقدم رتبی شناخت مسائل شخصی و قدرت حل اون‌ها، بر شناخت مسائل کلان و حل اون‌ها.

گاهی شاید درماندگی برخی در حل مشکلات شخصی‌شون، اون‌ها رو سوق میده به این‌که در مورد چیزهای دهن‌پرکن حرف بزنن، چون حرف زدن و تئوری دادن در مورد این چیزها گاهی ساده‌تره، چون به زودی در محک اجرا قرار نمیگیره. اما مسائل شخصی کاملاً واقعی و عملیاتی هستند، و شعار بردار نیستند.

این‌طور نیست؟
۲۷ آبان ۹۶ ، ۲۲:۱۰ فاطمه سروری

این شکل از آدمها محصول طبیعی همین عصر و زمان هستن که پدر و مادرها فکر میکنن نازنینانشون حیف میشن اگر درگیر دغدغه های روزمره بشن. تا جایی که بتونن بچه ها رو در یک حریم امن چه حین تحصیل چه در کار چه بعد از تشکیل خانواده، نگه میدارن. خوب منِ جوان در چنین شرایطی مشکل شخصی هم اگر داشته باشم در شان من نیست به حل کردنش بپردازم.خانواده و جامعه من رو برای اهداف متعالی تر میخواد. پس منم نقشِ قهرمانی که جامعه ازم توقع داره رو بازی میکنم و شعارهای دهن پر کن میدم. وقتی هم پدر و مادر بشم باز تلفن قصه گو برای بچه م قصه میگه چون من وقت این کارهای پیش پاافتاده رو ندارم. جامعه اتفاقا داره به این شکل افراد رو تربیت میکنه. همه ما اگر دقت کنیم کمی به این ویروس مبتلا شدیم.
پاسخ:
بله..
متأسفانه.

یکی از اشکالاتی که در نظام آموزشی و پرورشی ما وجود داره، همین مسئله است. اصلاً این‌که در مدرسه به بچه‌ها القا میشه باید قهرمان بشن و به آرزوهای بزرگ دست پیدا کنند، آسیب‌های بزرگی داره، هم برای خودشون، و هم برای جامعه. ویژگی‌های زیادی در روش آموزش و پرورش فعلی، به این مسئله دامن می‌زنه. در حالی که از سال‌ها پیش کسانی بوده‌اند که به این موضوع هشدار داده‌اند...

۲۹ آبان ۹۶ ، ۲۱:۲۴ ...:: ایمان ::...
الله الله
پاسخ:
ارادت‌مندم :)

برای این مطلب نظر یا یادداشتی بگذارید:

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">